سوال:
اگر انسانها در نهایت با رحمت الهی، توبه یا شفاعت به بهشت راه مییابند، چه دلیلی برای پرهیز از گناه وجود دارد و چرا باید اینقدر سختی کشید؟
جواب:
آنچه از مقدمه نوشته شما برمیآید، این است که انسانها همه در نهایت به بهشت میروند؛ خواه با رحمت الهی، خواه به سبب توبه و خواه به واسطه شفاعت. بر این اساس، این اشکال به ذهن شما آمده است که پس چرا اینقدر بر تقوا و پرهیز از گناه تأکید شده است؟
ولی واقع مطلب غیر از این است؛ زیرا اولاً، گروه فراوانی هستند که بهکلی راهی به بهشت ندارند و مخلّد در دوزخاند؛ همان کسانی که از گناه و از جمله شرک به خدا پرهیز نکردهاند؛ چنانکه خداوند متعال در قرآن شریف فرموده است: «إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ»؛ یعنی خداوند شرک به خود را نمیبخشد.
ثانیاً، افرادی هستند که از این دریچههای نجات بهرهمند نیستند؛ مثلاً بدون توبه از دنیا رفتهاند. این افراد، مدتی که خدا میداند، گرفتار عذاب خواهند بود تا آنکه رحمت الهی شامل حالشان شود و نجات یابند. این نجات آنان از عذاب الهی، مولود همان مقدار پرهیزشان از گناه است.
از سوی دیگر، باید توجه داشت که قبول توبه نیز دارای شرایط فراوانی است و لذا گروهی هستند که توبه آنان پذیرفته نمیشود؛ زیرا گناهان فوقالعادهای داشتهاند.
خلاصه آنکه نجات از عذاب الهی و رسیدن به رحمت خداوند، در گرو پرهیز از گناه و در پرتو بندگی خداست؛ بنابراین، باید در همه احوال، تقوا و پرهیز از گناه را مراعات کرد.
طراحی و توسعه : پارسیکام