جواب:

افطار و سحر خود را مطابق مكاني كه در آن قرار می‎گيرد، انجام دهد

جواب:

روزه او صحيح بوده است

جواب:

افرادی که جهت شغل خود مسافرت می‌نمایند (مانند معلمى كه در غير وطن خود اشتغال به تدريس دارد و هر روز به‌استثناى روزهاى تعطيل براى تدريس به آنجا مى‌رود) در چه صورت نماز وی کامل و روزه‌اش صحیح می‌باشد؟

جواب:

تا شخص زنده است ديگری نمی‎تواند برای او قضای نماز و روزه به‌جا آورد. بلی، می‎تواند وصيت كند كه اگر موفق به گرفتن قضای روزه نشد، پس از مرگ برای قضای روزه او كسی را اجير كنند.

جواب:

درصورتي‌كه وقتِ روزۀ قضای خودش وسعت دارد، مانعی ندارد

جواب:

به مقداری كه يقين داريد، قضای آن را بگيريد و قضای روزه‎های مشكوك واجب نيست، اگرچه گرفتن آن مطابق احتياط است.

جواب:

جهت روزه‎هايی كه به‌علت مسافرت و بيماری افطار كرده‎ايد و قضای آنها را بدون عذر تا رمضان بعد نگرفته‎ايد، برای هر روز، يك مُدّ طعام (تقريباً 750 گرم گندم، آرد و ...) به فقير بپردازيد و برای هر روز روزه‎ای كه عمداً و بدون علت شرعی افطار كرده‎ايد، شصت مُدّ طعام به شصت فقير بپردازيد و در هر دو صورت، قضای آنها را بايد بگيريد. موارد ديگری در كفّارات است كه می‎توانيد در توضيح‌المسائل ملاحظه كنيد.

جواب:

استغفار از گناه واجب است و دادن پول به مقامات، جبران كفّاره روزه را نمی‎كند و كسی كه عمداً روزه خود را افطار كرده است، علاوه‌بر قضا بايد كفّاره آن را هم بپردازد که كفّاره آن شصت روز، روزه گرفتن يا اطعام شصت مسكين و يا آزاد کردن يك بنده است. بلی، اگر قيمت اطعامِ شصت مسكين را در اختيار شخص يا مؤسسه مطمئنی قرار دهد تا به وكالت از او شصت مسكين را اطعام كنند، مانعی ندارد.

جواب:

براى هر نفر سه كيلو قوت غالب، مانند گندم، برنج و ... که می‌تواند پول يکى از آنها را نيز به فقير بدهد.

جواب:

كسی كه قضای ماه رمضان را يك سال يا بيش‎تر به تأخير انداخته، بايد علاوه‌بر قضا برای هر روز، يك مدّ طعام (تقريباً 750 گرم گندم، آرد و ...) بابت كفارۀ تأخير به نيازمندان بپردازد.