جواب:

روزۀ او صحيح است. بايد پس از برطرف كردن مانع، غسل را تكميل کند و قضای نمازی را كه با غسل ناقص انجام داده، به‌جا آورد.

جواب:

اگر با نیت روزه به مسافت شرعی (چهار فرسخ) برود و در سفر افطار کند و برگردد، روزۀ آن روز بر او واجب نیست و کفاره ندارد ولی قضای روزه را بعد از رمضان بگیرد.

جواب:

كفاره بايد به‌صورت غذا دادن و سير كردن فقير يا دادن يک مد طعام (تقريباً 750 گرم گندم، آرد و ...) انجام شود، لذا با قیمت جدید محاسبه می‌شود و دادن پول آن به فقير كافي نيست.

جواب:

كفاره در موارد ياد شده، بر خود زن واجب است و درصورتى‌كه زن درآمد ندارد، كفاره از او ساقط است.

جواب:

در کفاره عمد برای هر روز، 60 مدّ طعام باید به 60 فقیر داده شود، ولی در غیر کفارۀ عمد (کفاره افطار بیمار، ناتوان، ‌باردار و ...) دادن کفارۀ متعدد به یک فقیر اشکال ندارد.

جواب:

جویدن غذا براى بچه و چشیدن غذا و مانند این‌ها که معمولاً به حلق نمى‌رسد، گرچه اتفاقاً به حلق برسد، روزه را باطل نمى‌کند، ولى اگر انسان از اول بداند که به حلق مى‌رسد، روزه‌اش باطل مى‌شود هرچند به حلق نرسد و باید قضاى آن را بگیرد و اگر به حلق رسیده، کفاره هم بر او واجب است.

جواب:

اگر روزه‌دار به‌قدرى تشنه شود که بترسد از تشنگى بمیرد، واجب است به‌اندازه‌اى که از مردن نجات پیدا کند آب بیاشامد ولى روزۀ او باطل مى‌شود و اگر ماه رمضان باشد، باید در بقیۀ روز از به‌جا آوردن کارى که روزه را باطل مى‌کند خوددارى نماید.

جواب:

فطریه را بر اساس مبلغ شهری که اکنون در آن زندگی می‌کند بپردازد.

جواب:

اگر مبلغ واجب را به عنوان زکات فطره جدا کرده، احتیاط واجب آن است که به فقیر شیعه در همان شهر ادا کند. بلی، اگر در آن شهر، فقیر شیعه یافت نشد، می‌تواند به شهر دیگر ببرد و به فقیر شیعه آنجا بپردازد. و اگر عزل نکرده و جدا ننموده، می‌تواند به شهر مورد نظر رفته و در آنجا فطریه را از اموال خود جدا نموده و به قصد زکات فطره به فقیر شیعه بدهد.

جواب:

1- پیرمرد یا پیرزن چنانچه به واسطه پیری روزه نگرفت، قضای روزه ماه مبارک رمضان بر عهده وی نمی‌باشد.
2- پیرمرد یا پیرزن چنانچه به واسطه پیری روزه نگرفت، بنابر احتیاط واجب برای هر روز یک مدّ طعام (750 گرم) به فقیر بدهد و اگر دچار مریضی مستمر هم بوده باشد، لازم نیست کفاره‌ای دیگر به واسطه مریضی پرداخت نماید."